Het najaarsweer is uitzonderlijk slecht dit jaar. Sinds we weer zijn gaan varen eind augustus hebben we zeker mooie dagen en weken gehad maar ook net zoveel met regen en wind. Gelukkig zijn de laatste decennia weerberichten veel accurater geworden en zitten er zelden meer ver naast…tot deze week…
Er was weer een stevige storm met Code rood (je zal toch Co de Rood heten) in aantocht terwijl wij op Poros lagen en ook de lange termijn berichten waren niet florissant. Toen maar besloten de Egeïsche Zee wat eerder te verlaten en door het Korintisch Kanaal naar Galaxidi te varen. Daar zou de storm niet gaan huishouden volgens de weerberichten.
Galaxidi is een erg leuk Grieks dorpje aan de Korintische Golf vlakbij het beroemde Delphi. Ja, die van dat orakel. Toen we aankwamen bleek de kade vol maar er was nog wel plaats aan de Golfbreker. Als er niet veel wind en golven verwacht worden geen enkel probleem. Vrienden Monique en Jan liggen hier ook met hun Witte Walvis, erg gezellig. Diezelfde avond gaan we lekker met zijn allen wat drinken en uit eten. De volgende ochtend worden we echter om 5:00 uur gewekt door windgehuil en brekende golven die tegen de zijkant van de boot slaan. Dat is niet best.
Ik dacht en hoopte een tijdje dat het een zware bui was met veel wind eronder maar na een uurtje liet ik die hoop varen. Sterker nog de wind werd alleen maar sterker en passeerde regelmatig de 30 knopen (windkracht 7). Door de golven werd hierdoor onze plek onhoudbaar.
Er was die ochtend 1 boot weggegaan uit de beschutte haven. Toevallig naast de Witte Walvis. Daarheen gelopen om met Jan en de ander, Duitse, buurman te kijken of er enige kans van slagen was om in dit weer op deze plek aan te leggen. De Duitse buurman bleek helikopterpiloot in het leger en daarmee gelukkig niet het paniekerige type. Hij was zelfs bereid zijn boot nog wat op te schuiven om wat meer plaats te creëren. Dus op hoop van zegen gaan we ervoor.
Het anker ophalen blijkt al een bilnaadbevochtigende bezigheid. Ik gooi in dit soort haventje altijd zoveel mogelijk ketting uit. Dat betekent hier dat het anker net voor de rotsige oever aan de overkant ligt…en de wind duwt ons door ook heen. Na even 2,0 meter op de dieptemeter te zien (Mr.Bean2 is 1,80 meter diep) gaan we vol in de achteruit. Gelukkig ligt er nog voldoende ketting uit om te manoeuvreren. Nu om het anker heen gevaren en ophalen vanaf de “hoge” kant (bovenwinds). Dat lukt met enig zweet tussen de bips.
Dan moeten we met deze F7 dwarswind en golven opnieuw ankeren in de haven en in 1 keer achteruit in het nauwe plekje zien te komen. Dit gaat in 1 keer goed mede door prima handelen van Belinda met de touwen. Wat een team! Inmiddels heeft zich op de kade een kleine menigte verzameld die van ongeloof (“gaan ze dat echt doen??”) naar respect voor het teamwork zijn verschoven.
Het levert ons een uitnodiging op voor een heerlijk diner bij onze nieuwe buren op de Witte Walvis. Erg gezellig!
De vorige keer lagen we nog op Samotraki te wachten op ons motoronderdeel. Die werd uiteindelijk volledig in Griekse stijl afgeleverd. Ik had na 5 dagen stilte op de DHL trackingsite gezien dat het pakketje in Athene was overgedragen aan ACS, de lokale Griekse koerier. Na een paar dagen kwam het aan in Alexandropoli, de stad tegenover Samaotraki op het vaste land. Natuurlijk was dit op een donderdag…
Vrijdag zou het logischerwijs met de ferry meekomen naar het eiland maar het Postkantoor dat ik als bestemming had gebruikt is vanaf vrijdagmiddag dicht voor het weekend. We hadden ons er al bij neergelegd dat we zeker tot maandag zouden moeten wachten. Zaterdag vertelt de mevrouw van het souvenirwinkeltje ons echter dat de lokale gokwinkel ook een ACS servicepunt is.
Op zondagochtend besluit ik daar eens heen te lopen of zij meer weten over de aflevering. De oudere man achter de balie spreekt amper Engels en mijn Grieks is op hetzelfde niveau. Ik laat hem de tracking op mijn telefoon zien waarop hij mijn naam vraagt en zijn voorraadkast in loopt. Ik roep nog in half Engels dat het pakket niet hier naartoe wordt gestuurd maar dat begrijpt hij gelukkig niet…want hij pakt ons pakketje gewoon van de plank en overhandigt het aan mij. Dat stond er dus al sinds vrijdag…
Het monteren van de pulley is in een paar minuten gepiept en we kunnen weer varen!
Naar Limnos, Myrina om precies te zijn. We leggen daar aan in de haven en huren een auto. Omdat we al eens op Limnos zijn geweest, zie: Gone with the wind, doen we nu de minder bekende hoogtepunten van het eiland.
Om te beginnen een stevige hike naar een kerkje zonder dak in de rotsen. Heel bijzonder! Ook heel bijzonder is Aliki Lake, een enorm zoutmeer aan de Oostkust. Op de terugweg stoppen we bij een wijnboer voor een proeverij. De wijnen zijn prima de hele proeverij stelt weinig voor.
Aan de Noorkant van het eiland is een Geological Park met de meest bizarre vormen in de rotsen.
Ons initiële plan was om vanaf Limnos via Skyros recht naar beneden te varen. Door de vrij continue aanwezige Meltemi laten we dat plan schieten en kiezen voor de meer beschutte route via de Sporaden en achter Evia langs.
Als eerste stoppen we in een omsloten baai op het onbewoonde eilandje Kira Panagia. Dit eiland ligt in een Marine natuur reservaat en we moeten dan ook een permit kopen om er te mogen varen en ankeren. Claim to fame van de flora en fauna hier is de Monk seal, een zeehondensoort die met uitsterven bedreigd wordt. We hebben er 1 gezien maar dat was pas veel later bij Lavrio.
Volgende stop is de Ligaries baai aan de Noordkust van Skiathos waar verder niet zoveel over te melden is.
Vanaf hier gaan we het Evia kanaal in. Dit is helemaal geen kanaal maar de zeestraat tussen het Griekse vasteland en het grote eiland Evia. Eerste stop is Orei aan de Noordkust van Evia. Ik had op Vesselfinder gezien dat onze vrienden Mike en Petra daar met hun Waaibaai liggen. Als ik Mike contact dat wij eraan komen, stellen zij hun vertrek daar nog even uit. Leuk om ze hier weer te zien!
We leggen hier aan in het stadshaventje en trekken er op onze elektrobrommers op uit.
Bij Loutraki ankeren we in de baai. Dit een een beroemd kuuroord met thermale baden in zee. Bijzonder maar niet helemaal geheim gebleven.
Bij de stad Chalkis ligt Evia maar enkele tientallen meters van het vasteland. Hier hadden de Venetianen al een Brug gebouwd, de Negroponte. Inmiddels ligt er een brug die open kan, maar dit zou Griekenland niet zijn als daar niet een compleet theater omheen georganiseerd was.
Zoals je mogelijk nog weet uit Like a bridge over troubled water zijn er mysterieuze en idioot sterke stromingen onder deze brug die nooit helemaal verklaard zijn. Omdat het ook een belangrijke verkeersader is, wordt hij alleen ’s nachts geopend. Na het betalen van 35 euro krijg je de instructie om vanaf 21:30 marifoonkanaal 69 uit te luisteren. Niemand wil echter vertellen wanneer ongeveer de brug open gaat. Inmiddels hebben we uitgevonden dat dat tijdstip de hele dag wordt geadverteerd op matrixborden boven de weg over de brug… Toen wij erdoor wilden ging hij pas om 3:00 ’s nachts open… Dat is dan wel een hele happening omdat zich veel boten verzamelen aan beide zijden die erdoor willen. Vrachtvaart krijgt voorrang en verder wordt elke boot afzonderlijk afgeroepen om er door te varen…heel bijzonder!
Dezelfde mevrouw die wel 35 euro wilde maar geen openingstijd wilde vertellen zei ook dat we na de brug maar moesten gaan ankeren in de baai omdat er in de haven geen plaats was. Ik was daarna even doorgelopen naar diezelfde haven en de havenmeester vond het prima als wij ’s nachts plaats namen aan de kade. Dus na de brug leggen we daar aan en gaan tukken.
We liggen hier voor De Grote Mees van Nynke en Rob. Wij konden hun alleen via Mike en Petra maar er ontstaat al snel een gezellig samenzijn met veel gezamenlijke interesses (lees: lekker eten en drank). Zij hebben de volgende dag een auto en vragen ons mee voor een rondje vasteland omdat het op Evia baggerweer is. Erg leuk met vooral een heel lange lunch.
Dat baggerweer blijft de week daarna het centrale thema. De Waaibaai en de Norell met Lia en Remco voegen zich een dag later ook bij ons. Zij hebben afgezien van een tochtje via de Sporaden vanwege het komende hondenweer.
Gedeelde smart is halve smart dus elke dag vindt er wel iemand uit het gezelschap een excuus een diner, borrel of ander bacchanaal te organiseren. Tussendoor doen we wat klussen aan de boot en rijden wat rond over Evia.
Uiteindelijk liggen we hier 10 dagen. Wel erg gezellig!
Als het weer wat opknapt varen we naar de mooie Voufalo baai en doen een dagje helemaal niets.
Ik heb ondertussen met George van de Cummins afgesproken in Lavrio haven. Zoals je kon lezen in Smoke on the water is hij vorig jaar al eens aan boord geweest in Athene om de motor na te kijken en uit te lezen. Dat laatste lukte toen niet door software problemen. Die zijn inmiddels opgelost en ik wil graag dat onze trouwe Cummins diesel eens doorgelicht wordt.
Lavrio is één van de watersportcentra rond Athene. De grote marina heeft geen plaats voor ons dus bel ik een andere George (alle Grieken heten George als ze geen Panos heten) van charterbedrijf HDM in de stadshaven. Die heeft wel een plekje.
En nog belangrijker voor Belinda: er is een Jumbo! Nee, dat is niet die supermarkt waar ze het geld in de koeling bewaren maar een soort life versie van Ali Express…met natuurlijk al volledig ingerichte Kerst afdeling…
Cummins George komt de volgende dag 4 man sterk vaststellen dat de motor prima in orde is en geeft me een compleet bestand met alle uitgelezen data. Enige tip is om de injectoren een keer te laten testen en eventueel schoonmaken of vervangen…een toevoeging op de inmiddels stevige lijst met winterklussen.
Als we op weg naar Poros Kaap Sounion ronden brengen we een offer aan Poseidon bij zijn tempel…je weet maar nooit…
Op Poros hebben we een mooi plekje aan de kade. In de voorspellingen zien we al een stevige storm F9 aankomen en dit lijkt een prima plek om die uit te zitten. Ook al omdat Poros een erg leuk plaatsje is waar veel te doen is en waar ook nog goede vrienden van ons rondzwerven.
De Port Authority dame komt echter roet in het eten gooien want je mag maar maximaal 3 dagen hier liggen. Dan maar het beste van die 3 dagen maken.
Om te beginnen ligt De Grote Mees hier vlakbij voor anker en die komen natuurlijk langs voor een bakkie met appeltaart…door Belinda zelf gebakken. Vrienden Tom en Camilla liggen hier ook voor anker met hun Bonbini. We hebben hen vorig jaar ontmoet (zie Maniacs!), Erg leuk ze hier weer te zien. Daar moet op gedronken en gegeten worden!
De volgende dag zien we Rob en Nynke weer terug voor de inmiddels wereldberoemde Nasi-avond op Mr.Bean2.
Als klap op de vuurpijl nemen we de dag daarna afscheid van Tom en Camilla met een Broodje Gyros. We hebben al een jaar een app-groep die Lekker Broodje Gyros heet, maar we hadden in al die tijd nog nooit gezamenlijk zo’n ding gegeten.
Na al deze hoogtepunten gaan wij richting de Korfos baai. Die lijkt goed te liggen om de storm te overleven. Onderweg wijzigen we echter ons plan omdat de lange termijn weerberichten ook niet erg goed zijn voor de Egeïsche Zee besluiten we eerder door het Korintisch kanaal naar de andere kant van Griekenland te gaan. Dus direct een doortocht voor de volgende dag geboekt…dat kost overigens ruim 500 euri (!!) voor Mr.Bean2.
Na een dagje ankeren in Korfos varen we de volgende dag direct naar het Kanaal. Het weer begint al te betrekken en als we het kanaal uitkomen en richting Galaxidi varen gaat het regenen en ook af en toe onweren…en dat laatste wil je niet op open zee…als hoogste punt op een plat oppervlak. We proberen de buien zo goed mogelijk te vermijden maar als we in de buurt van Galaxidi komen krijgen we te maken met een nogal wilde zee en slaat er toch een bliksem vlak naast de boot in. Op onderstaande screenshot van bliksemtracker zijn wij het blauwe stipje en die rode zijn zeer recente inslagen…
Zou dat offer aan Poseidon dan toch geholpen hebben?
Over de avonturen in Galaxidi hoef ik niets meer te vertellen. Behalve dat het ook daar baggerweer was.
Vanaf hier gaan we nog een paar weken de Ionian onveilig maken alvorens de winterhaven in Messolonghi op te zoeken. Daarover de volgende keer meer.
Cheers, André