We don't have a problem - Travels of Motor Yacht Mr.Bean2

Zegt Anastasia van de Car Rental op Skyros als ik haar vraag of ik de auto op een overduidelijke niet-parkeren plek kan laten staan. Ze hoeft ook geen deposit of credit card. Gewoon een cash betaling en alles is OK. “We don’t have a problem”. Daarmee vat ze het Griekse leven op de kleinere en onbekendere eilanden goed samen. Niets moet of mag niet, niemand maakt zich druk behalve tijdens het klagen over de overheid en zolang er een tsipouro of ouzo is, is het leven goed.

Vorige keer waren we juist op weg naar een grote plaats op het grootste Griekse eiland, Chania op Kreta. Er wordt de komende dagen een Noorder stormpje verwacht, dus nemen we plaats in de oude Venetiaanse haven. Omdat deze haven nogal berucht is met een noordelijke wind, gooien we zoveel mogelijk ankerketting uit en houden Mr.Bean zover mogelijk van de kade.

Afgezien van wat beweging gaat dat prima. Dit in tegenstelling tot wat boten om ons heen die wild aan de touwen rukken en af en toe de kade raken.

Het binnenvaren van Chania is schitterend. De eerste indruk is veel meer Italiaans (Venetiaans) dan Grieks. We liggen naast Brigitte en Pieter op de Goodwin. Leuke mensen die we vorig jaar ook al eens ontmoet hebben.

In deze Italiaanse omgeving is het duidelijk dat ook de Ottomanen hier een paar honderd jaar geregeerd hebben. Er is zelfs een Kerk/Moskee met een klokkentoren én een minaret!

Zowel de Goodwin als wij maken nog een hachelijk moment mee als met een stevige dwarswind een mooi Oekraïnsch zeiljacht komt binnenvaren. Anders dan het klassieke schip doet vermoeden heeft de kapitein geen idee wat hij aan het doen is. Lang verhaal kort eindigt dit zware schip uiteindelijk in onze beide ankerkettingen…gelukkig houdt het anker.

Met veel hulp van de kant en een boot die snel wordt opgeroepen, wordt deze kamikaze piloot bevrijd uit de kettingen en vastgemaakt aan de kade.

Na al deze opwinding wordt het tijd een haven verder te gaan kijken: Rethymnon. Ook met een zwaar Venetiaans accent en een beetje Ottomaanse invloed.

Vanaf hier willen we een auto huren om Kreta te gaan verkennen en wat vrienden te bezoeken. Nu ben ik altijd op zoek naar een wat leukere auto. Meestal onsuccesvol maar hier zit Classic car rental en laat die nu een erg leuke oude (1991) Mazda MX5 hebben staan. Daar gaan we dus 2 dagen Kreta uiterst onveilig mee maken!

Om te beginnen gaan we naar Knossos bij de hoofdstad Heraklion. Dit 4000 jaar oude gigantische paleis wordt gezien als het centrum van de Minoïsche cultuur. Een beschaving waar we verrassend weinig van weten.

Dit paleis was volgens de legendes van Koning Minos en huisvestte ook de Minotaurus, de stier in het labyrint. Het moet een zeer indrukwekkend bouwwerk zijn geweest met hier en daar 5 verdiepingen en het labyrint is daadwerkelijk onder het paleis aanwezig.

Het volgende deel van het MX5 rubber verbranden we op weg naar Agios Nikolaos. We gaan via Plaka. Dit is een gebied waar we in ons eerste jaar in de Med al een keer met de boot waren. In Agios hebben we afgesproken met onze vrienden Henrik en Maria op de Molly. Zij hebben ons uitgenodigd om op de Molly te blijven overnachten. We ontmoeten hier ook Geert en Ine en Peter en Yvonne op de Ilja. Allemaal mensen die we in die tijd ook ontmoet hebben. Erg gezellig!

De volgende dag gaan we via het ruige zuiden (de Kretenzers noemen dit de Afrikaanse kant) terug. In Ierapetra komen we de hulpvloot voor Palestina tegen begeleid door twee Greenpeace boten. Het is niet helemaal duidelijk wat het doel is en heel groen lijkt deze actie al helemaal niet.

Dat geeft ons een excuus om het gas nog eens diep in te trappen op weg naar Matala. Hier zijn de grotten waar vroeger de hippies in woonden. Inmiddels doet het erg aan bijvoorbeeld de “Hippie markets” op Ibiza denken. Totaal vercommercialiseerd en onder de voet gelopen door toeristen. Je moet nu zelfs een kaartje kopen om überhaupt in de grotten te mogen kijken…het moet niet gekker worden.

Terug op de boot moeten we helaas de MX5 weer inleveren. Wat een heerlijk autootje!

De volgende dag komen Wietze en Nynke onze buren uit Lemmer langs met hun kinderen. Heel toevallig vieren zij vakantie vlak bij Rethymnon. Erg leuk ze hier te zien!

We hebben besloten om naar de Cycladen te varen en een aantal eilanden te bezoeken waar we nog nooit geweest zijn. Dat is in Griekenland niet zo moeilijk.

Het eerste eilandje is misschien wel het kleinste: Kimolos. Waar we verwacht hadden hier amper iemand aan te treffen ligt tot onze verbazing het mini haventje helemaal vol met RIBs als we aankomen. Volgens het motto: je kan altijd ergens aan vastknopen, doen we dat aan een hoek van de buitenpier. Geen enkel probleem natuurlijk.

Als we met een aantal van de RIB piloten aan de praat raken blijkt dat het een club uit Athene is die elk jaar een klein eiland uitzoeken om te helpen met donaties voor onderwijs, medische voorzieningen etc. Gezien het feit dat de meesten zijn uitgerust met minimaal 2x300pk is vooral de lokale benzineboer erg tevreden met de donatie.

Het eilandje is schitterend en heeft die echte “kleine eiland sfeer”. Alles is relaxed, iedereen kent iedereen, de ferry bepaalt het levensritme en niets is een probleem.

Volgende stop is Kamares op Sifnos. We hadden hier grote plannen om een auto te huren en een paar dagen het eiland te verkennen…maar het weer gooit roet in het eten. Er komt een Zuid-wester stormpje aan. Zowel de havenmeester als de Port Police als een lokale visser waarschuwen ons dat het dan in deze haven niet veilig is. De volgende ochtend vertrekken we dus alweer en omdat er aan deze kant van Sifnos geen beschutte plaats is, gaan we door naar Syros.

Syros is het centrum van de Cycladen en ondanks dat het een vrij klein eiland is heeft het ook de hoofdstad van deze eilandengroep: Ermoupoli. Gezien het weer dat eraan komt, leggen we eerst aan in de “verlaten” jachthaven. Zoals eerder al wel eens verteld kent Griekenland veel niet afgebouwde jachthavens die nooit geopend zijn, niet beheerd worden maar wel gebruikt. De achtergrond hiervan is dat grote bouwbedrijven (b.v. Hochtief) lokale overheden overtuigen van de geneugten van een marina met veel rijke bezoekers en zij kennen de weg in Brussel voor de subsidies. Zo’n marina wordt dus aangelegd met veel subsidie maar daarna is er niemand die het gaat exploiteren…dat is namelijk veel werk…en daar gaat volgens de Grieken veel vrije tijd in zitten. Daarbij komt dat veel gesubsidieerde leningen terugbetaald moeten worden na opening…dus beter niet openen…

Wij zitten hier dus gratis een paar dagen harde wind uit.

We huren hier een auto voor een rondje Syros. Een heel degelijke Peugeot 208. Het is een leuk eiland met duidelijk meer geld dan de andere eilanden.

Als de wind voorbij is verkassen we binnen de enorme haven van de “marina” naar de stadskade in het centrum van Ermoupoli. Hier zwaait havemeester Tanasis de scepter op geheel eigen wijze. Elke dag worden we getrakteerd op een modeshow die op een congres voor pooiers niet zou misstaan. Het is een geweldige vent die altijd klaar staat om te helpen en drie elektrische scooters heeft: een gouden, een zilveren en een blauwe…om zijn outfits te matchen…ik verzin het niet!

Ermoupoli is een leuke stad. Er blijkt zelfs nog een korte tijd een autootje (Enfield) geproduceerd te zijn. Het heeft ook duidelijk invloed op de pimp-my-outfit neiging want Belinda gaat ook voor een nieuwe garderobe. Als afsluiting zijn we nog onderdeel van een grote loopwedstrijd die het hele stadje op zijn kop zet.

Tijd om naar Batsi op Andros te vertrekken. Onderweg moeten we natuurlijk Max op de Nurburgring volgen. Wat een mooie race!

Batsi heeft een klein haventje waar je op eigen anker ligt. Zoals veel hoge eilanden van de Cycladen is het hier ook berucht vanwege de windstoten die vanuit het Noorden over de bergen komen en dan aan de zuidkant van de eilanden sterk accelereren. Nu heeft het 80kilo Spade anker van Mr.Bean2 gelukkig erg betrouwbaar. Zo ook nu. Op een gegeven moment moesten bijna alle boten om ons heen vertrekken omdat het anker begon te krabben en dan eindig je natuurlijk op de kade. Dit heeft niet alleen met het anker te maken maar ook de wijze van ankeren. Het is eerlijk gezegd te idioot voor woorden dat als je weet dat dit een windgat is, je je anker niet test…en we hebben dat letterlijk maar 1 andere boot zien doen. Alle andere boten liggen dus aan een anker waarvan ze eigenlijk niet weten of het vast ligt.

Toen er op een gegeven moment een Nederlandse boot opnieuw ging ankeren omdat ze krabden, kwamen ze uiteindelijk in onze boot en ankerketting terecht. Die blijkt een enorme aantrekkingskracht te hebben op kamikaze kapiteins. Het meest hilarisch was het antwoord van de vrouw bij het anker op mijn vraag of ze het anker nu wel getest hadden: “ja, die ligt op de grond”. Zelfs ik val dan stil…

Ook hier huren we een auto. Die zag er veelbelovend uit. Een Panda met heel stoer front en wielen en groot CROSS op de zijkant. Ik dacht een 4×4 uitvoering met wat vermogen…maar het bleek dat het cross gebeuren bij het stoere front was blijven steken. Niks geen 4×4 en de gebruikelijke hybride keukenhulp voorin.

Andros is een vrij onbekend en groen eiland. Vooral de hoofdstad (zoals op elk eiland: de Chora) ligt indrukwekkend op een lange hoge klif in zee.

Andros is na Naxos het grootste eiland van de Cycladen. De volgende dag doen we dus nog een rondje. Het plaatsje Korthi in het zuiden maakt het meeste indruk omdat hier de tijd 50 jaar lijkt te hebben stilgestaan.