Houston, we have a problem!

We leiden dit leven op Mr.Bean2 alweer 10 (!) jaar. Niet full time maar een substantieel deel van het jaar varen wij rond over de Europese wateren. Het is ons in al die tijd nooit gebeurd dat we echt stil kwamen te liggen door een technische storing…tot deze week…

Op een oversteek van Thassos naar Samotraki hoor ik bij een routine motor check een vreemd ratelend geluid. Er lijkt niets mis maar het zit me niet lekker. Ik stel al snel vast dat het geluid van de voorkant van de motor komt daar waar de V-riem ronddraait. Op een gegeven moment is het geluid ook weer weg.

Aangekomen in Kamariotissa, het haventje van Samotraki, blijkt na verder onderzoek dat een spanrol van de riem slecht draait. Na demontage blijkt 1 van de 2 lagers kapot te zijn. Ook blijkt dat hij waarschijnlijk even geblokkeerd is geweest want ook de riem heeft een scheur.

Ondanks dat het een onderdeel van niks is, kan je er niet zonder varen. Door alle rommel te verwijderen en de boel opnieuw in te vetten is het weer redelijk gangbaar maar de vraag is hoe lang dit heel blijft. We hebben dus een nieuwe nodig…en dat op 1 van de meest remote eilanden van Griekenland. De Griekse importeur van Cummins heeft het niet op voorraad en geeft aan dat het al 3 weken duurt voor zij het hebben…en dan moet het nog naar ons.

De Nederlandse importeur is sneller. Die stuurt het onderdeel binnen 2 dagen op…echter wil DHL geen enkele uitspraak doen over hoe lang het duurt voordat het bij ons is. Inmiddels liggen we hier dus al een weekje…en daar kan zomaar nog een weekje bij komen. Het is een erg leuk eilandje met een gratis vissershaventje…en het weer is schitterend. Er zijn slechtere plekken om stil te liggen…maar het voelt niet goed.

Helaas was dit zeker niet de enige uitdaging die we moesten overwinnen na onze terugkomst op 17 augustus in Volos. We wisten al dat de haven berucht was om zijn zware aangroei en dat was in de 7 weken stilliggen van een bizar niveau. De duiker wist dat ook en vroeg met droge ogen 600 euro om de boot schoon te maken. Uiteindelijk zijn ze 5 uur bezig geweest voor 500 euro…normaal betalen we tussen de 100 en 200 aan een duiker voor een dergelijke job.

We hadden hier ook de nieuwe ebike motoren voor onze fietsen naar toe laten zenden. Door een onvrijwillige tewaterlating van beide fietsen afgelopen winter in een storm waren deze volledig verroest. Natuurlijk bleek na montage dat er 1 correcte en 1 foute motor was opgestuurd…we hebben nu dus 1 werkende elektrobrommert.

Ons anker en ketting had die 7 weken ook voldoende tijd gehad om een volledig ecosysteem te worden. Bij het wegvaren zijn we meer dan een uur bezig geweest om de meeste schelpen en andere zooi van de ketting te slaan. De boeg leek wel een modderig strand.

Toen we eindelijk op weg waren bleek de dieselconsumptie hoger dan normaal en trilde de boot als we hogere toeren gingen draaien. Gelukkig was het bladstil weer, hebben we de boot stilgelegd en ben ik met mijn duikuitrusting onder de boot gaan kijken. Daar bleek dat de duiker voor die 500 euro toch niet zo’n hele beste job had gedaan. Op de schroef zaten nog behoorlijk bonken schelpen. Na verwijdering was alles OK en konden we eindelijk verder varen naar Platania.

De volgende dag maken we een grotere trip richting de middelvinger van Halkidiki. Vrienden Henk en Houkje liggen daar met hun Catamaran Wahoo in een schitterende baai…bij een nudisten strand/community. Het is een bijzonder relaxte omgeving waar mensen semi-permanente tenten en bouwwerken hebben neergezet. Af en toe ruik je op de boot zelfs de geestverruimende agrarische produkten die er gerookt worden.

Henk en Houkje hebben ons uitgenodigd voor een diner aan boord van de Wahoo op basis van de zelf gevangen tonijn. Heerlijk! Als we echter Teddy willen starten gebeurt er helemaal niets…de problemen beker is nog niet leeg. Dan dus maar roeien voor onze Tonijn.

De volgende dag blijkt dat iemand die de buitenboordmotor heeft gemonteerd de kabelboom heeft verlengd met plakbandjes…die regelmatig in zout water liggen. Inmiddels was dit dusdanig gecorrodeerd dat het niets meer deed…

Na een paar dagen wiet en naakte mensen gaan we naar de schitterende lagune rond Diaporos. Onderweg komen er meerdere keren grote groepen Dolfijnen met Mr.Bean spelen. Geweldig! We ankeren in dezelfde baai als 6 jaar geleden met Erik en Simone (zie: Schipper naast God).

Dan een grote oversteek naar Thassos, een nieuw gebied voor ons. We meren af in de haven van Limenaria. Het is een bijzonder eiland en maakt een weinig Griekse indruk. Dit wordt versterkt doordat het eiland overspoeld lijkt met Oost-Europeanen. Bijna alle auto’s zijn Bulgaars, Roemeens of Servisch. Voor hen is het makkelijk aan te rijden. De Bulgaarse grens is hier ca. 50km vandaan.

We huren hier 2 dagen een auto om het eiland te verkennen. Vooral de zuid en oost kant zijn schitterend. De westkust is veel vlakker en ingenomen door het pakket-toerisme.

Na een aantal dagen steken we over naar misschien wel het meest onbekende Griekse eilandje: Samotraki. We meren af in het haventje van Kamariotissa. Hier vindt bijna alles op het eiland plaats op basis van het schema van de ferry.

We huren een auto bij Kiki die ons honderduit over het eiland kan vertellen. Hoogtepunt is hier het heiligdom van de Grote Goden. Dit was niet het standaard Griekse setje van Zeus en zijn makkers maar nog voor die tijd. Het waren de Grote Goden van de Aarde etc. Het geheel was omgeven met mysterie en inwijdingsrituelen waarbij mensen hoopten beschermd te worden tijdens bijvoorbeeld zeereizen. Daar moesten wij natuurlijk ook heen.

Een belangrijke vondst hier in de 19e eeuw is het standbeeld van Niké, toen nog zonder schoenen, geweest. Het origineel is door de Fransen achterover gedrukt en staat nu in het Louvre.

Het vulkanische eiland kent veel thermale bronnen en watervallen. Zelfs in de haven komt er af en toe zo’n rotte eieren lucht voorbij (een mooi excuus).

Wij moeten natuurlijk ook even aan de hike naar zo’n waterval.

Verder bezoeken we nog Therma, het hippiedorp, en de Hora, de oude hoofdplaats in de bergen.

Omdat ik deze stint begonnen ben met een griepje en ik maar niet van mijn hoesten afkom brengen we ook een bezoek aan het plaatselijke “ziekenhuis”…een belevenis op zich. De wachtruimte is buiten. Een jonge dokter onderzoekt mij en geeft aan dat het een virale infectie is geweest. Ze schrijft wat zaken voor om van de hoest af te komen. Inmiddels gaat het al een stuk beter.

En nu gaan we dus de wachttijd op het motoronderdeel te lijf met uitgebreide lunches op het strand en andere vermoeiende zaken…It’s a dirty job…

Cheers, André