“Welcome back Mr.Bean!” klinkt het over Marifoonkanaal 73 als we de baai van Kas weer invaren…en dan krijgen we natuurlijk het hele circus met de Marinero’s die wild met snelle RIBs rond gaan varen om te helpen met aanleggen…of minimaal die indruk proberen te wekken.
Ik heb eerder al eens verteld dat in de overgeorganiseerde Turkse Marina’s je altijd “hulp” krijgt met aanleggen en wegvaren…ze zijn gewend aan publiek dat zelf amper kan varen. Inmiddels weten ze dat wij dat wel kunnen, het graag zelf doen en meestal hun raad niet opvolgen…tot aan het punt dat Belinda ze voorziet van wat welgemeende adviezen…ik voel dan met ze mee… Inmiddels beperken ze zich bij ons dan ook tot het aangeven van de “Lazy line” en aanpakken van de achterlijnen…en dan werkt het prima.
Terugkomen in Kas Marina voelt altijd als een warm bad. Toch hebben we besloten dat we dit gaan verlaten. Simpelweg omdat we dit leven gekozen hebben om wat van de wereld te zien en na 1 seizoen in deze omgeving zijn we daar klaar mee. Als we nog een seizoen zouden blijven, zou dat vooral voor de sociale omgeving zijn…en we voelen ons nog te jong voor een vakantiehuis/stacaravan…
Overigens is wel duidelijk dat de “Turquoise coast” grofweg tussen Bodrum en Antalya tot de mooiste “cruising grounds” in de wereld behoort. Naast de mensen gaan we dat waarschijnlijk ook nog wel eens missen…
Dat werd de afgelopen maand tijdens onze Tour-de-Cyprus al duidelijk. Zowel Cyprus als de Oostelijke Med kust van Turkije (dus vanaf Antalya naar de Syrische grens) zijn een stuk minder fraai en interessant. Grieks-Cyprus is daarbij ook nog eens vrij sfeerloos en toeristisch over ontwikkeld. De Oostelijke Turkse kust heeft dan nog het voordeel dat het minder toeristisch is en er leuke en extreem vriendelijke mensen wonen.
Dat bleek al in de vorige epsiode in de haventjes van Tasucu, Aydincik en Bozyazi/Anamur. We waren toen net aangekomen in Alanya…dan is het “minder toeristische” er wel stevig af! Onderweg was het erg kalm weer en hadden we een ontmoeting met de eerste dolfijnen van dit jaar. Mooi!
Via Hasan hebben we een plekje in de oude haven in het centrum kunnen regelen. Dit is normaal niet mogelijk en moet je je als jacht bij de marina vervoegen 4km buiten het centrum.
Als we aan komen varen staat Ersin al klaar bij de haveningang. Hij is de “regelaar” van de Coöperatie van daytrippers. In dit geval geen fans van een specifieke Beatles opname, maar de veelal idioot uitgedoste boten waarmee toeristen langs de kust worden vervoerd. Er zijn er zelfs met 5 (!!) masten…mocht je het in je hoofd halen daar een zeiltje in te hijsen, flikkert ongetwijfeld het hele ding om.
Wij parkeren vlakbij de haveningang tussen een grote daytripper en wat visbootjes. Het is onze (32e!!) trouwdag. Naast wat dolfijnen onderweg heb ik ook nog 1 van de betere restaurants in Alanya, Dinner, geregeld. Erg goed…alhoewel ik de symbolische grap van de hangende garnaal na 32 jaar minder kon waarderen.
We blijven een paar dagen in Alanya en het valt op dat er al opvallend veel toeristen op de been zijn. De Daytrippers varen af en aan. Omdat ook dit een haven is waar je op eigen anker aanlegt zijn er nog wel eens wat tafereeltjes met gekruiste ankers die uit elkaar gehaald moeten worden…i.c.m. het allesoverheersende “Pirates of the Caribbean” thema ziet het er uit als complete zeeslagen.
Tot groot genoegen van Belinda liggen we naast het Kustwacht station. Dat levert natuurlijk wat stoere mannen op, maar ook de Kustwachtteef die een paar puppies probeert wat manieren bij te brengen. Erg leuk!
Dan steken we de baai van Antalya zo’n 80 zeemijl over naar Kemer. Ook toeristisch, maar veel kleinschaliger. Vanaf hier naar het zuiden begint min of meer de mooie “Turquoise” coast en wordt het bekend terrein voor ons. Onderweg hebben we continue een vogeltje van voor mij onbekend model aan boord. Voor mij altijd verbazingwekkend dat je op zo’n 60km uit de kust ineens een vogeltje aan boord krijgt (niet zijnde een Albatros). Deze was duidelijk wat uitgeput en bleef bij ons tot aan de kust aan de overkant.
Verder in Kemer vooral toeristisch gedragen en een fantastische Chateaubriand verorberd die aan tafel in de fik werd gestoken.
We gaan vroeg varen richting Kekova. Inmiddels vaak geweest, maar 1 van de bijzondere plekjes met de gezonken stad. Hier staan de uitbaters van de restaurants je naar binnen te zwaaien op hun steigers en moet je dus een keuze maken…terwijl je ook nog een beetje moet opletten niet op een rots of sarcofaag te varen. We leggen dit keer aan bij Hasan Roma.
Belinda trekt hier de stoute schoenen en badpak aan en gaat voor het eerst dit jaar te water…ik kan natuurlijk niet achterblijven. Het water is hier idioot helder…maar best nog wel koud…gelijk maar even de waterlijn een beetje schrobben.
En zo komt er in Kas marina een einde aan deze trip. Volgende trip start over een weekje richting het Gocek/Fethiye gebied. Daar gaan we eerst een aantal dagen met vrienden Jaqueline en Eric ronddobberen en daarna met zus en zwagert Sandra en Rob.
Als het lukt willen we eind mei de boot achterlaten in Marmaris om een kleine 2 weken naar NL te gaan om daarna 1,5 maand verder te varen richting de Gokova baai bij Bodrum waar in Juli Laura en Alex (onze nieuwe Australische schoonzoon) aan boord komen. Tussen half Juli en half Augustus zijn we dan weer in NL en gaan we eind Augustus Turkije verwisselen voor de Griekse eilanden…en langzaam naar het Westen.
Mooie vooruitzichten!
Cheers, André
