Verwaarloosd

Mijn welgemeende excuses want ik heb jullie, de trouwe lezers van dit feuilleton, verwaarloosd. Het is alweer 2,5 maanden geleden dat ik jullie sprak over de belevenissen op Mr.Bean2. Mijn slappe excuus (dat zijn excuses meestal) hiervoor is enorm trendy. We zijn namelijk enorm druk geweest. Net als al die bedrijven en instanties die dat tegenwoordig als standaard bericht aan de telefoon hebben: “het is enorm druk zodat de wachttijd langer is dan u van ons gewend bent”. Ik was helemaal niets gewend, wil al helemaal niet aan wachttijden wennen en als dit je standaardtekst is, zal het juist wel net zo lang zijn als we gewend zijn…

Waar waren we dan zo druk mee? Op de boot vooral met veel vrienden die langskwamen en uiteindelijk het op de kant zetten en klussen in Preveza. Daarna volgde een roadtrip door Zweden en een reis met narrowboat door Engeland.

O ja, daar tussendoor waren we ook nog in Nederland en vooral druk alle sociale contacten weer aan te halen en het rollend en varend materieel weer aan de praat te krijgen en door de APK etc. En dan zijn er mensen die denken dat het pensionado bestaan op rolletjes gaat…

Om weer een beetje bij te komen ga ik hierna dan ook een poging doen me te beperken tot een aantal hoogtepunten…ik hoor een zucht van verlichting.

In de laatste episode waren we nog aan de oostkant van het Kanaal van Korinthe. Dat betekent ruim 400 euro aftikken en dan mag je, na een onbeschofte behandeling door de kanaalwachter, de 6km door dit duurste kanaal ter wereld varen. Daarvoor krijg je dan wel aan de andere kant in de Golf van Korinthe een geweldige show van de dolfijnen!

Na stops in Galaxidi en op het leuke eilandje Trizonia varen we onder de indrukwekkende Rio-Antiriobrug door naar onze eerste ankerplaats in de Ionian bij het eiland Oxia.

We zijn op weg naar Syvota op Lefkas waar oude jeugdvrienden Kees en Annelien en Hans en Ingrid (zie Old Friends en All women are stupid ) een boot in een flottielje hebben gehuurd. Erg leuk ze hier te ontmoeten.

Little Vathi – dat heet zo omdat bijna elk Grieks eiland een Vathi (=inham) kent – is de volgende stop op weg naar één van onze favoriete baaien: Porto Atheni. Daar arriveren even later ook onze Zweedse vrienden Henrik en Maria. Zij gaan hier voor het eerst aanleggen op eigen anker met lange lijnen naar de rotsen. De eerste poging is direct succesvol! Erg leuk ze weer te zien!

Kioni behoort voor ons, samen met Fiskardo en Asos, tot de mooiste dorpjes in de Ionian. Net ten Noorden hiervan ontdekken we de schitterende Marmagkas baai. De volgende ochtend blijkt dat nog iemand deze plek ontdekt heeft: Mark Zuckerberg. Die vaart hier met zijn 120m jacht rond. Geheel volgens de laatste supermiljardairstrend heeft hij daar een support vessel bij. Dat is een schuit waar alle speeltjes op staan. Nu heb je miljardairs, supermiljardairs…en Mark Zuckerberg. Hij heeft er dus twee. Dat zijn dus twee 85m schepen die zijn jacht volgen met speelgoed. Ik heb begrepen dat Mark weinig last heeft van vliegschaamte of andere carbon footprint issues…

Als we richting Meganisi varen voor een mooie ankerplek bij de Thilia Beachbar, komen we de Molly met Henrik en Maria weer tegen…en het bleef nog lang onrustig. We zijn op weg om onze vrienden Victor en Sheila op te halen van Aktio airport bij Preveza. Op weg daarheen stoppen we nog even in Lefkas voor wat proviandering en bewapening…met super soakers voor onze kleinzoon die in de herfstvakantie naar de boot komt.

De volgende ochtend aansluiten in de file voor de Lefkas drijvende brug om de “Inland sea” te verlaten en te ankeren bij Preveza.

Met Victor en Sheila gaan we terug door de Lefkas brug om te ankeren in Porto Atheni. De volgende dag naar Fiskardo op Kefalonia. Dit noemen ze met veel fantasie het St.Tropez van Griekenland. Het veel te kleine haventje is in het hoogseizoen altijd overvol. Wij vinden nog een, eigenlijk te klein, hoekje waar we Mr.Bean2 met enig geweld en manoeuvreren in kunnen proppen…onder afkeurende blikken en opmerkingen van de omliggende boten. Onze passerelle landt zo’n beetje in de souvlaki op de tafel van het terrasje achter ons.

De volgende dag zet het thema “uitgescholden worden terwijl we aanleggen” zich voort. Als we met een lange lijn naar de rotsen willen ankeren in de schitterende Asos baai, ligt daar een hoedje in het water waaruit veel herrie komt. Er blijkt een oudere dame onder te zitten die vindt dat dit een plek voor zwemmers is en wij hier helemaal niet mogen ankeren. Haar negeren helpt niet, ze scheldt gewoon onvermoeibaar door. Wij blijken rijke stinkers die maar gewoon doen waar we zin in hebben en iedereen in de weg zitten en ze gaat de politie bellen. Dit alles in een soort van Greco-English, zeer vermakelijk.

Aangezien er in het hoedje geen telefoon blijkt te zitten, zwemt ze de aanzienlijke afstand terug naar het strand. Onderweg vertelt ze ongevraagd tegen iedereen haar mening over het asociale gedrag van ons. Even later zwemt er een Engels stel langs die ons de vertaling komen geven van het hoedje en het zo te zien ook wel vermakelijk vinden. Een half uur later is het hoedje ook weer terug om de naam van de boot op te nemen. Daar had de politie naar gevraagd. Mijn aanbod van een drankje (en prozac) aan boord slaat ze af. Uiteindelijk geeft ze het toch maar op…

Via een stop in Syvota komen we alweer op onze laatste ankerplaats met Vic en Sheila bij Palairos. Hier hebben we nog een memorabel diner in het uberhippe Senso Mare…en natuurlijk moesten we onszelf volledig belachelijk maken in de meegebrachte Mr.Bean2 polo’s. Het was een heel mooie week met een roerend afscheid.

Voor ons volgt nu de mindere kant van het bootleven: Onderhoud. Daarvoor moeten we naar de Aktio werf bij Preveza. Geen probleem zal je denken, gewoon even door de Lefkas brug. Echter hebben de Grieken inmiddels besloten dat die brug, die eigenlijk een boot is, niet veilig meer is en dus niet meer geopend kan worden.

Als je nu denkt dat dit een éénmalig gebeuren is dan heb je het mis. Dit is Griekenland waar het gevoel voor drama overmatig ontwikkeld is. Dit in tegenstelling tot werklust en dingen regelen. Elk jaar is er dus wel een blokkade van deze brug omdat een certificaat is verlopen of, je gelooft het niet, iemand bedenkt dat het een boot is en de brugwachter kapiteinspapieren moet hebben…of…vul maar in…

Dit betekent dat we helemaal om Lefkas heen moeten varen om bij de werf te komen. Om van deze nood een deugd te maken besluiten we dit te combineren met een bezoek aan het kleine eilandje Kastos waar ook de Molly geankerd ligt.

De Westkant van Lefkas is schitterend op weg naar Preveza waar we op onze vertrouwde plek ankeren. Hier worden we herenigd met goede vrienden Renate en Oliver op hun Melusina. Ook Anja en Tim uit Licata liggen hier met Amarone. Erg gezellig!

Ook de Melusina gaat hier bij de Aktio werf uit het water. Het klussen kan beginnen. Voor ons is de belangrijkste job het vervangen van de seals van de Stabilizer vinnen. Dit moet elke 4 jaar gebeuren om de voorkomen dat er water binnenkomt.