De ligplaatsen langs de Main voor een boot van 19 meter en vooral 1,8 meter diep zijn zeer dun gezaaid. Daarom veel vooruit plannen en bellen om zeker te zijn van een plaatsje. Zo ook toen we van Frankfurt naar Aschaffenburg gingen.
Daar zijn achter een langgerekt eiland een aantal Yacht Clubs…als er 2 planken en een bolder drijven noemen ze het hier een Yacht Club… De eerste club nam niet op, de tweede wel, 18m en 1,80 diepgang was Kein Problem. De doorgang door een oud sluisje beloofde al niet veel goeds…en dat klopte ook. Net na deze foto door het sluisje raakten we iets hards (geen modder of zand). De boot kwam een paar centimeter omhoog maar voer daarna wel verder. Das ff schrikken. Op de dieptemeter was niets te zien die gaf ca. 2,30m aan. Doorvarend naar de 2e club werd het snel ondieper en liepen we nog voor de uitspanning van Herr Kein Problem vast in de modder. De dieptemeter bevestigde dit met 1,70m. Gelukkig zag de eerste Club er een stuk beter uit en hadden we inmiddels vastgesteld dat daar genoeg water stond. John, een gepensioneerde Amerikaanse piloot is “the President” van deze 2 steigertjes. Interessante en behulpzame man. Uiteindelijk aangelegd bij hem en gekeken of we schade hadden. Dat konden we gelukkig niet ontdekken. John had geen idee wat we geraakt konden hebben want er stond volgens hem meer dan 2m water in die ingang.
We waren volgens John wel de grootste boot die ooit bij hem had aangelegd. Hij had zelf een klassieke Chris Craft kruiser uit 1975 met 2 mooie oude V8s (exact dezelfde als wij in de Riva hebben) die hij tot in de puntjes had opgeknapt. We wilden 2 dagen blijven in dit mooie plaatsje en John bood aan om met zijn boot een verkennend rondje door de haven en ingang te maken om met de dieptemeter vast te stellen dat er genoeg water was. Nu is voor mij elke reden om 2 V8s te starten een hele goede, zo ook deze.
Hij had ook nog wat navraag gedaan bij de gemeente en het bleek dat er waarschijnlijk een oude auto (!!) het water in was geduwd op die plek…ut moet niet gekker worden. Al rondvarend konden we niets vinden en leek er genoeg water te staan. De volgende dag dus vol goede moed de haven uitgevaren, wel heel voorzichtig…en jawel ook toen weer contact met iets hards maar wel eroverheen.
Aschaffenburg is overigens een fraaie plaats met een enorme burcht. Dit is gebouwd als paleis voor de Aartsbischop…en daar hield de zelfverheerlijking van dit heershap niet op. In het altaarstuk in de kapel van dit paleis is hijzelf afgebeeld, groter dan Christus en met het paleis in zijn hand…niet zo vreemd dat Luther 500 jaar geleden hier vlakbij zijn stenciltje op een deur spijkerde…
Nu waren het niet alleen de Katholieken met grootheidswaanzin. Ook de Wereldlijke leiders konden er wat van in al die staatjes hier. Zo heeft Koning Ludwig naast de Burcht een Romeinse Villa laten bouwen naar een voorbeeld uit Pompeii (Pompejanum). Om in dat thema te blijven was er in de Burcht een fantastische tentoonstelling van alle Romeinse monumenten uit Rome gemaakt in kurk aan het begin van de 19e eeuw. Echt bizar hoe echt en gedetailleerd deze waren!
De voortgang is er behoorlijk uit op de Main. Dat heeft 2 redenen. Ten eerste is er om de 10km een grote trage sluis. Als je pech hebt lig je zo 1 of 2 schuttingen te wachten tot je mee mag met de beroepsvaart. Dat heeft weer te maken met een algehele stremming van een aantal weken die nog maar net afgelopen is…dus er is veel in te halen. Inmiddels zijn we bedreven geraakt in het ’s morgens op de AIS een enkel vrachtschip te spotten dat nog langs moet komen en die als “sluis buddy” voor de dag te benoemen. Daar passen we altijd bij en vaart lekker door. Ten tweede is bijna elk plaatsje hier interessant. Marklin-land ten top met viel wein (Sylvaner) und Bier! We blijven dus al snel hier en daar een dagje extra liggen.
In Miltenberg kunnen we in de rivier aan een kade liggen bij de Gastfahrschiffe…dat zijn de rivier cruiseboten…als die leeglopen voelen wij ons weer jong! Naast de niet te vermijden vakwerktruttigheid und weinkellers kwamen we nog een Ridder tegen die iets te lang op wacht had gezeten bij de burcht en 3 jongens die iets teveel bier op hadden. Voor Belinda zijn veel dorpjes een Walhalla want een permanente Weihnachtmarkt!!
Het haventje van Lohr mag de naam eigenlijk niet hebben maar is wel diep genoeg. Dat moet ook wel want aanvaren is een alles of niets poging. Wij kunnen alleen maar blokkerend in de ingang liggen…en omdat de Main stroomt kan je niet ff voorzichtig testen. Dat ging allemaal prima en we hadden gelijk de havenmeester, zijn vrouw en een gezin van een bootje voor ons over de vloer. Deze man wilde naar de Oostzee maar had net zijn eerste bootje gekocht en was nog nooit van de Main af geweest…hij vroeg dus honderduit en wilde echt alles weten…terwijl Belinda eten aan het koken was…
De volgende ochtend stond er een man bij de boot te kijken die zijn hond aan het uitlaten was. Hij bleek eigenaar van een groot bedrijf in Lohr en huurde vaak schepen in Friesland en elders om te varen. Lohr is misschien wel het toppunt van een goed bewaard gebleven Middeleeuws stadje. Nadat we de Altstadt wandeling hadden gedaan gingen we op zoek naar een Backerei. Toen ik een oude man aanschoot om te vragen waar deze was, zei hij dat we mee konden lopen want hij ging er net heen. De man was duidelijk in zijn nopjes met zijn nieuwe rol als gids en vertelde aan 1 stuk door over de omgeving, geschiedenis en hoogtepunten. Hij nam ons zelfs mee naar het oude Raadhuis waar hij in de toren een mooi uitzicht punt wist. Toen hij hoorde dat we naar de Zwarte Zee gingen wilde hij direct aanmonsteren…dat was altijd een droom van hem geweest. Het valt overigens op dat de-tocht-naar-de-Zwarte-Zee bij veel meer mensen in de haventjes hier een soort van ultiem doel is om-nog-eens-te-doen…
Op de terugtocht naar de boot kwamen we de man van die ochtend weer tegen die ons inwijdde in de Culinaire geneugten van de streek: Weisswurst met speciale mosterd en een Weissbier of een Sylvaner Weisswein. Hij kwam direct wel even een mooie fles brengen. En jawel, even later stond hij bij de boot met een tas met wijn, mosterd en nog wat documentatie. Veel vriendelijke en geïnteresseerde mensen hier met veel trots voor hun stad en streek.
Het plan was om vanaf hier naar Würzburg te gaan, de grote stad hier. We zouden daar mogelijk een tikje illegaal, aan de kade van de Cruiseschepen kunnen vastmaken. Helaas bleek er te weinig water te staan en moesten we doorvaren naar Eibelstad. Toen we daar in het haventje aan de enige mogelijke steiger vastmaakten kwamen wat mensen van de haven vertellen dat ze zich afvroegen of de steiger wel zou blijven liggen als, door de zuiging van de vrachtvaart in de Main, Mr.Bean2 aan de steiger zou gaan rukken…we hebben maar wat extra lijnen gezet en het risico genomen. Kein Problem!
Onderweg kwamen we nog een bizar tafereel tegen van 2 draglines die een brug onder hun aan het slopen waren…zag er nogal eindig uit…
Nu liggen we in Kitzingen aan de Cruiseschepen kade. Daarover en de laatste lootjes Main naar Bamberg, voordat we het Main-Donau-Kanaal (MDK) in gaan, volgende week meer…maar niet voordat ik jullie nog een mooi staaltje sluis-touw-jongleren van Belinda heb laten zien!
Cheers, André
Toen ik daar binnen kwam zag ik meteen een grote fenderbal in de hoek liggen. Helaas niet zwart (zoals onze andere ballen) en met een bizar lang en dik fluorescerend geel/groen touw eraan. Het bleek dat deze fender een rekwisiet op de stand van Louis Vuitton was geweest bij de America’s Cup. Ze hadden verder niks anders in deze maat, maar deze mocht ik meenemen voor een paar tientjes. En zo sluizen we dus volledig fashionable verder…alhoewel ik me afvraag of de stoere Hongaren op de duwbakken wel inzien naast welk fashion statement ze eigenlijk liggen…
Hier ook een emotioneel moment. We nemen afscheid van Lau. Hij gaat met de trein weer naar huis. We hebben een fantastische tijd met hem gehad en niet te vergeten heeft hij ons behoed voor een voortijdige staking van de reis door die Polizei. We missen nu al alle weetjes onderweg en vooral het voorlezen van alle artikelen uit de Bild-Zeitung. Lau, heel erg bedankt!!
Vrijdagochtend 24 maart lopen we alles thuis voor de laatste keer na, de Riva en Alfa lekker onder hun dekentjes, alles in en om het huis klaar voor de verhuur die al snel start. Uur of negen trossen los. Wel netjes op de paal hangen want het kan wel een paar jaar duren voordat Mr.Bean2 die weer nodig heeft. Als we voorbij Urk varen krijgen we een appje met foto van de boot van buurman Johannus die daar werkt. Hij zag ons (in de verte) voorbij varen.
De avond voor vertrek dus het bericht dat de vlucht niet doorging. Kan je lang over klagen, maar je kan ook een cirkeltje rond Lemmer trekken met met de auto te bereizen hoogtepunten…en zo zijn we in Praag terecht gekomen. Ooit in 1990 geweest met Belinda en nu dus met de kinderen. En dat is alsnog een heel mooie trip naar een heel mooie stad in heel mooi gezelschap geworden…alhoewel het vervoer een uitdaging op zich was. Onlangs heb ik onze 2 auto’s (een grote en een Fiat 500) ingeruild voor 1 heel klein autootje…met 2 heel kleine stoeltjes. Gelukkig hadden de kinderen deze reis aangeboden en beschikt Ricardo sinds kort over een lease-auto…een Volvo V40 D2…zo heet dat.
