Help Mr.Bean de winter door

We zijn alweer sinds half Januari op de boot in Marina Messolonghi. Bezigheden zijn een mix van: bootklussen, social events, een roadtrip en…o,ja een trip naar Nederland om onze kleinzoon zijn zwemdiploma te zien halen.

Om te beginnen met de bootklussen. De trouwe Mr.Bean2 volger weet nog dat er, naast een heleboel kleine klusjes, twee grote upgrades waren gepland. Ombouw van de Service accu’s naar Lithium en vervangen van de Uitlaat.

Voor de ombouw van het elektrische systeem is onze zoon Ricardo 5 dagen meegekomen en dat heeft een groot verschil gemaakt. Het is een enorme klus, zowel fysiek als qua ontwerp en denkwerk. Voor de liefhebber:

Mr.Bean2 heeft een 24 Volt boordsysteem en meerdere accubanken, 2 Loodaccu’s voor de hoofdmotor, 2 loodaccu’s voor de Generator, 1 accu voor de hulpmotor en 6 loodaccu’s voor de “services”. Elke bank heeft zijn eigen oplader. Verder is er een omvormer om 220V uit de accu’s the maken, grote dynamo’s op de motoren om alles te laden, een paar zonnepanelen en walstroom aansluitingen.

De Services bank bestaat uit 6 grote (8D) AGM loodaccu’s van 220Ah en 70kg/stuk. Het plan is om deze bank te vervangen door Lithium accu’s. Hiervoor heb ik 4 Wattcycle 25V en 314Ah accu’s geselecteerd die in dezelfde ruimte passen. Dit levert een accubank van bijna 33KWh op met meer dan 4x (!) de bruikbare capaciteit als de originele bank.

Wat is er zo moeilijk aan even een paar accu’s vervangen zal je denken, maar er komt veel meer bij kijken. Lithium accu’s vereisen een heel andere manier van laden en je wilt ook het enorme vermogen kunnen gebruiken. Dus moeten zowel de oplader als omvormer vervangen worden (door een Victron Quattro 24/8000/200 combi lader/inverter), er speciale opladers achter de dynamo’s gezet worden, allerlei hele dikke kabels omgelegd en getrokken worden etc. etc. En dat allemaal in meestal niet de meest gemakkelijke ruimtes en posities…

Na een weekje of 2 komt dan het moment om het nieuwe spul voor het eerst aan te zetten. Ik kan jullie verzekeren, een bilnaadbevochtigend moment. Maar alles lijkt prima te werken en het blijkt een game changer. Op Mr.Bean2 is geen gas (uitgezonderd de menselijk geproduceerde variant). Alles is dus elektrisch. We kunnen nu op de accu’s gewoon alle inductiepitten, de oven, de boiler etc. tegelijk aanzetten en de accu’s geven geen krimp. Bizar!

De duurtest moet natuurlijk nog plaatsvinden als we gaan varen, maar so far so good! Met dank aan Ricardo!

Dan de nieuwe uitlaat. Of eigenlijk de uitlaat riser. Dit is een heftige roestvrijstalen buis die vanaf de motor omhoog gaat (om ruim boven de waterlijn te komen) en waar in een dubbel gedeelte aan het einde het buitenboord koelwater ingespoten wordt om de rest van de uitlaat te koelen.

Deze uitlaat is net zo oud als de boot (2007) en bij de derde keer dat een haarscheur gelast moest worden zei de lasser “the metal is dead”. Er moet dus een nieuwe komen.

In Messolonghi heb ik Panos (zo heet elke Griek die niet Yannis heet) gevonden. Erg leuke vent die aan rally rijden doet met een oude Ford Escort. Hij heeft een workshop in een zeecontainer omringd door oude Escorts. Hij heeft veel ervaring met het maken van custom uitlaten en lassen van RVS. Op zijn Grieks denkt hij dit binnen 2 weken en voor een belachelijk laag bedrag te kunnen maken. Uiteindelijk heeft het 2 maanden geduurd en is het nogal duurder geworden (maar nog steeds de helft van wat het in Nederland zou kosten) maar het resultaat mag er wezen.

Bij de montage heb ik even niet door dat tijdens onze elektra expeditie de rubberen uitlaatbuis verschoven. Dit betekent dat deze maar net over de nieuwe riser wordt geklemd. Als ik de motor start is het resultaat dat er veel koelwater en uitlaatgas tussen deze aansluiting door spuit…what a mess!

Maar na de juiste montage lijkt ook dit resultaat een succes!

Tussen al deze activiteiten door speelt zich het winter-marina leven af. Net als in Licata vorig jaar is ook hier in Messolonghi een actieve community van overwinteraars aanwezig. Dat betekent onder meer dat er elke vrijdagavond een happy-hour, diner en muziek wordt georganiseerd door de plaatselijke Sunset beachbar, er elke zondagmiddag een BBQ is, er fitness activiteiten zijn en nog veel meer zaken om drank consumptie en slap lullen te bevorderen.

Tijdens het Valentijns event blijkt, na een soort van pub quiz, dat Belinda en ik elkaar het beste kennen…ben er nog niet uit of dit nu positief of eehhh minder positief is…

Ook carnaval hakt er nogal in. Dit wordt groots gevierd in het stadje en wij belanden uiteindelijk met een groep in een kroeg waar de Gin alleen nog maar per fles wordt besteld…de volgende dag was het stil in de Marina…

Natuurlijk doen we ook nog wat excursies in de omgeving. Erg leuk is om oude vrienden Pat en Tony te bezoeken. Zes jaar geleden lagen zij nog met hun boot in Messolonghi maar die is verkocht. Ze hebben nu een mooi huis met Olijfgaard in de bergen.

Tussen alle mooie zaken die we zien is vooral een oude scheepswerf uitgehakt in de rotsen van zo’n 3500 jaar oud erg boeiend.

We hadden gepland om een road trip te doen door Griekenland en Bulgarije. Echter bleek het zeer ingewikkeld om een auto te huren waarmee we de grens over mogen. Het Bulgarije gedeelte vergeten we dus maar. Uiteindelijk blijkt dat een prima idee omdat er in Noord Griekenland meer te zien is dan in een kleine 2 weken past.

Om te beginnen rijden we naar Athene om onze huurauto in te ruilen voor de volgende. We krijgen een MG. En nee niet zo’n leuke Engelse cabrio maar een grote en heeeel lelijke SUV zonder motor en wegligging van betekenis (daar wordt nog aan gewerkt).

Eerste stop is Chalkis op Evia eiland. We waren hier in 2019 met de boot, zie Like a bridge over troubled water. Het is de beroemde plek van de Pontenegro over het smalste stukje zee tussen het vaste land en Evia. De enorme stromingen hier zijn nog steeds een raadsel. We hebben een hotel aan de brug en moeten natuurlijk even gaan kijken. Nattuurlijk hadden de Venetianen boven de brug een kasteel gebouwd om de boel een beetje te beschermen.

Vanaf hier gaan we naar Mount Olympus, de zetel van de 12 Goden onder leiding van Zeus. Het is een schitterende omgeving met in de dorpjes veel meuk over de Goden. De berg staat ook vol met kloosters en kerken. Ongetwijfeld om al die heidense zaken uit te bannen.

We rijden door naar Veria een schitterend stadje met veel Byzantijnse en Ottomaanse invloeden. Onze B&B is in de Joodse wijk naast de Synagoge…die in 1943 voor het laatst gebruikt is omdat een volk een ander volk wilde uitroeien…er lijkt niet veel veranderd…

De volgende dag gaat het oostwaarts richting Kavala. Nooit geweten dat hier ooit een bloeiende tabaksindustrie was. Op kleinere schaal wordt het nog steeds verbouwd. We hebben een kamer in een schitterend oud paleisje van een rijke tabaksfamilie. Het ligt bij het indrukwekkende aquaduct dat door de stad loopt.

De oude stad, Panagia, is erg fraai en hier begin je te merken dat we dichter bij de Turkse grens komen. Veel Ottomaanse architectuur en zelfs een Moskee.

We gaan de bergen in naar de Bulgaarse grens. Dit is de Pomakohoria streek met een aantal conservatief Islamitische dorpjes. Wij bezoeken Echinos. Hier heeft de tijd stilgestaan. Als we langs de Moskee lopen en Belinda haar sjaal, die ze voor dit soort gelegenheden altijd bij zich heeft, om haar hoofd doet, worden we direct uitgenodigd binnen te komen. Het is net of we weer door Turkije reizen. Natuurlijk wordt water aangeboden en mogen we overal rondkijken. Wat een lieve mensen.

Via een mooi lagunegebied waar middenin een klooster en een kerk staan, rijden we door naar de studentenstad Komotini. Veel leven en jonge mensen op straat in een mix van Islamitisch, christelijk en seculier. Erg gezellig!

Door de bergen gaan we naar Osteria tegen de Turkse grens. Ook de Grieken en Turken hadden rond de Eerste Wereldoorlog bedacht dat ze elkaar het liefst zouden uitroeien. Toen bleek dat dat met een kleinere groep als de Armeniërs al een hoop gedoe gaf, hebben ze afgesproken alle Grieken uit Turkije en v.v. te deporteren. Van het ene op het andere moment werden rond 1922 dus hele dorpen ontruimd en de bevolking de grens over gezet.

De bevolking van Karagac dat na het verdrag van Lausanne ineens in Turkije lag werd dus de grens over gezet. Op dat moment dachten ze nog dat dat tijdelijk zou zijn en gingen ze in tenten slapen. Al snel werd duidelijk dat dit een permanente situatie werd en hebben ze in 1923 in het veld waar ze waren een stadje gesticht. Het heeft een raster stratenplan zoals Manhattan en alles is van na 1923. In het museum over deze tijd wordt je rondgeleid door een bevlogen gids.

Als we de grensrivier Evros naar Alexandropolis volgen valt op dat de grens voor het grootste deel een hoog hekwerk is. Er is veel politie activiteit. Iets dat in de rest van Griekenland ver te zoeken is. Dit is natuurlijk een EU buitengrens en het enige stukje landgrens tussen Turkije en Griekenland.

Onderweg stoppen we in Soufli bij het Zijde museum. Er is hier nog een actieve zijde productie…en als je ziet hoe dat gaat is het snel duidelijk waarom zijde zo duur is.

Alexandropolis is een leuke havenstad waar verder niet zoveel bijzonders te beleven valt. Behalve dan een erg goed hotel, restaurant en speciaal voor Belinda een LC Waikiki. Dat is een Turkse textielketen die we in onze tijd in Turkije nogal vaak frequenteerden.

Vanaf hier gaat het terug naar het westen en we maken een lange rit richting Edessa, de stad van het water. Het fraaie stadje ligt op een klif en overal lopen rivierstroompjes. Het hoogtepunt is de waterval waar de rivier zich in de laagvlakte stort.

Een oud collega IT-directeur is in de buurt van Florina 20 jaar geleden een wijnboerderij en productiebedrijf begonnen. Erg leuk dat ze ons uitnodigen langs te komen. Het is een erg mooi bedrijf geworden waar hoog niveau “champagnes” geproduceerd worden. Dat mag natuurlijk geen champagne heten maar ze volgen het traditionele proces met gisting op de fles.

Wat begon als een bezoekje van een uurtje liep uit tot een hele middag met proeverij en heerlijke lunch aan het meer. Erg gezellig met mooi gezelschap!

Die avond overnachten we in Kastoria, een soort van Zwitsers plaatsje aan een bergmeer. Het is bekend vanwege de bont industrie. Het lijkt er niet op dat de anti-bont beweging hier al is doorgedrongen. Ook even in de lokale beroemde drakengrot rondgekeken.

Volgens de Grieken is de Vikos Gorge de diepste canyon ter wereld. Ze beredeneren dat naar de breedte diepte verhouding. Op die manier kan een zaagsnede in een plank ook de diepste canyon zijn, maar die discussie zijn we maar niet aangegaan. Het is eerlijk gezegd een heel indrukwekkend landschap waar we hoog in de bergen een zeer authentiek hotelletje hebben. Er ligt zelf nog sneeuw en we zijn die avond de enige gasten en eten met de familie mee bij de open haard.

We worden hier ’s morgens wakker omdat ons bed staat te schudden. Dat heeft helaas weinig met onze activiteiten te maken want het blijkt dat de hele berg staat te schudden op een 5,8 aardbeving niet ver hier vandaan. Bijzondere ervaring.

We gaan weer huiswaarts richting Messolonghi. Onderweg gaan we nog even langs in Ioannina. Het hoogtepunt van de dag is een uitgebreide lunch met onze goede vrienden Ben en Deb in Lefkada. Erg gezellig ze weer te zien!

En zo komt er een einde aan een boeiende trip door een interessant land.

We droppen onze bagage op de boot en gaan de volgende dag weer richting Athene om voor 4 dagen naar Nederland te vliegen. Belangrijkste aanleiding is het afzwemmen van onze kleinzoon (ik verzin het niet!) maar er staat ook een fantastisch diner bij Laura en Ramses op het programma met de hele familie ter ere van mijn aankomende 65e verjaardag. En dat was erg lekker en gezellig!

We gaan nu de boot verder preparen voor ons vertrek begin April richting de Egeïsche zee.

Over de avonturen daar de volgende keer meer!

Cheers, André