Na alle omzwervingen in Nederland, Zweden en de UK zijn we weer thuis op Mr.Bean2. Niet alleen dat voelt als thuis maar ook het feit dat we in de Ionian – de westzijde van Griekenland tussen Corfu en Zakynthos – rondvaren. Hier waren we in 2020 en 2021 in diverse lockdowns omdat een chinees een grieperige vleermuis had opgegeten.
Dat betekent veel bekende havens en baaien en vooral ook veel oude bekenden!
Echter moesten we eerst nog aan het werk toen we 18 September terugkwamen. De trouwe volgers weten natuurlijk nog dat we Mr.Bean2 op de kant in Aktio hebben achtergelaten. Dat betekent nog een klein weekje klussen. Belangrijkste klus was het vervangen van de rubberen seals van de stabilisator vinnen.
In het kantoor van Aktio marina loop ik een man tegen het lijf waarvan ik weet dat ik hem ken…maar alleen niet waarvan. Hij kent mij duidelijk niet. Opeens heb ik 1 van mijn zeldzame heldere momenten…
Wij volgen nog wel eens youtube kanalen van mensen op boten. Degene die we het meest hebben gevolgd is mothershipadrift.com. En de man tegenover mij is Woody, de vader van dit gezin dat de wereld rond gevaren heeft. Leuke vent met veel technische kennis…dat moet wel als je met een oude boot de wereld rond wilt. De Mothership staat hier inmiddels op de kant en is te koop. Het gezin gaat weer in de UK wonen. Mooie verhalen en hij helpt me met de erg zware vinnen er weer in hangen.
Hiernaast is o.a. de coppercoat wat bijgewerkt en alle “running gear” in de pellerclean gezet. Belinda heeft met hulp van de lokale kat, alle markeringen op de ankerketting weer netjes bijgewerkt.
En dan het mooie moment van te water gaan en wegvaren! Om alles een beetje te testen doen we een kort stukje naar Vonitsa en gaan voor anker. Alles lijkt goed te werken. Er komt zelfs geen water binnen door de nieuwe seals!
En alles is weer zoals het leven bedoeld is!
De volgende dag verlaten we de Ambracische Golf en gaan we richting Two Rock Bay. Onderweg komen we de eerste vrienden al tegen, Henk en Houkje op hun catamaran Wahoo. Zij gaan ook die kant op. Erg leuk ze weer te zien!
Two Rock Bay is een schitterende baai tegenover Paxos op het vaste land. In de lokale strandtent ben ik niet de enige die geïnteresseerd is in mijn bier.
Paxos, een eilandje onder Corfu, is de volgende stop waar we gezamenlijk naar toe varen. We ankeren daar met een lange lijn naar de rotsen in de schitterende baai van Lakka.
De volgende dag arriveren onze Rotterdamse vrienden Leen en Margo en een dag later Engelse kennissen Rob en Carole. Genoeg excuses voor diverse uitspattingen totdat Leen en Margo vertrekken en wij hun plekje aan de kade overnemen. Het weer wordt namelijk slechter en dan is het lekker aan de kade te liggen en ook de fietsen te kunnen gebruiken.
Als we het eiland wat rondfietsen komen we ook nog Mike en Petra op hun Waaibaai tegen in Gaios, het hoofdplaatsje op Paxos.
Na nog wat hikende en fietsende omzwervingen wordt het tijd Paxos te verlaten. We gaan door de inmiddels beruchte brug naar Lefkada town. Er moeten hoognodig boodschappen (of zijn dat bootschappen?) gedaan worden.
De deal (erg hip woord tegenwoordig) is hier dat je van maandag tot vrijdag aan de pontons van de bootverhuur mag liggen tegen zeer lage kosten. Omdat er slecht weer aankomt zijn we van plan hier een paar dagen te blijven. Helaas zijn wij niet de enigen die het weerbericht volgen en de volgende dag al meldt de marinero ons dat we weg moeten. Vanwege de komende harde wind worden de huurboten eerder binnengehaald. Logisch…maar dat betekent dat we snel nog even de fietsen moeten uitladen voor een trip naar de Lidl en dan richting Meganisi varen.
Ambalakia bay lijkt de beste bescherming te bieden voor de rommel die eraan komt. Daar liggen onze Engelse vrienden Oliver en Renate op Melusina al enkele dagen. We ankeren hier met lange lijnen naar de kant. Gedurende de dag zijn er meer boten die hier bescherming komen zoeken waardoor er een aardig breiwerk aan lange lijnen ontstaat.
Erg leuk om Oliver en Renate weer te zien. We zitten een paar dagen slecht weer uit met Mexican Train Domino, slap lullen, veel eten en drank, en ter ere van de overleden Claudia Cardinale kijken naar Once upon a time in the west.
De regenbuien zijn zo heftig dat de normaal azuurblauwe baai verandert in een modderpoel. Als het weer wat opknapt moet er natuurlijk een hike richting Little Vathi plaatsvinden.
Het weer is dit najaar duidelijk anders dan de vorige jaren (La Niña?). Kort gezegd is er veel meer slecht weer met regen en wind. Vrienden Theo en Lesley komen uit Nederland vakantie vieren op Lefkada maar ook zij treffen het niet. Erg leuk dat ze 4 dagen met ons mee gaan varen.
Wij varen naar Nikiana om ze op te pikken maar niet voordat we gaan lunchen bij goede vrienden Ben en Deb die hier wonen. Zij huren een groot deel van het jaar een schitterend appartement aan het strand vlak naast het haventje. Deb heeft ons samen met een ander bevriend Engels stel, uitgenodigd voor haar beroemde Coque-au-vin. Jullie begrijpen een niet te weerstane bron van flauwe grappen.
Zoals we gewend zijn van Ben en Deb werd het een memorabele middag…en avond…
De volgende dag komen Theo en Lesley naar de boot. Helaas is het weer de eerste dag bagger dus blijven we nog een dagje in de haven. Er is na al die jaren genoeg bij te kletsen en drinken.
De volgende dag ziet het er een stuk vriendelijker uit en varen we naar Syvota…altijd een nautisch hoogtepuntje met alle huurbootsteigers en taverna’s. Wat schetst mijn verbazing als er langs de weg een volledig doorgeroest motorblok van een originele houten Riva staat!
Ondanks het weer is het nog erg druk in de Ionian. Dat blijkt de volgende dag als we richting Kostas varen. Kostas lijkt vol te liggen dus varen we door naar de haven van Kalamos. Daar zien we van verre al een flotilla liggen te wachten voor de haven. Taverna eigenaar en ongekroonde havenmeester George komt al naar buiten varen om te melden dat het vandaag helemaal vol ligt…en als George zegt dat het vol ligt dan ligt het ook vol. Zijn record is 169 boten in dit haventje dat normaal geschikt zou zijn voor ca. 50 boten.
Wij keren om en besluiten dan toch maar in Kastos aan de ferry pier te gaan liggen. Met de grote drukte en een stevig dwarswindje is dit gelijk een leuke ervaring voor Theo en Lesley in “Grieks aanleggen”. Om te beginnen is er een catamaran met oost Europeanen die als een gek op hoge snelheid voor ons de haven probeert te bereiken. Dat lukt. Als wij 10min later de haven invaren zijn ze nog steeds bezig met onduidelijk maneuvers die allemaal vol gas worden uitgevoerd. Wij wachten geduldig maar er lijkt niet echt voortgang geboekt te worden. Dan maar er voorbij varen, gewoon aanleggen en vervolgens de lijnen van de betreffende cat aanpakken.
Daarna meldt de andere buurman dat over een 45 minuten de ferry komt en we dan weer wegmoeten…heel fijn…zeker met zo’n vol gas malloot naast je. Diezelfde buurman krijgt het echter op zijn heupen en wil direct al weg en blijkt zijn anker zo’n beetje 3 boten naar rechts te hebben liggen. Zijn ketting zit inmiddels dus onder die van ons. Hij vraagt ons dus doodleuk of we weer weg willen gaan zodat hij zij anker kan ophalen. Als ik hem een beetje uitlach en zeg dat hij dat 2 minuten eerder had moeten bedenken…en zijn anker normaal voor zijn boot uit moet gooien, heb ik er weer een beledigde Griek bij in mijn verzameling.
Als de ferry stipt op tijd aankomt maken we even los en na 10 minuten liggen we weer vast. Buurski Vol Gas doet het nu zelfs vrij kalm in één keer…live and learn…
Kastos is een fantastisch eilandje met 20 vaste bewoners…en naar mijn inschatting 2000 katten. Na een borrel bij de Windmill gaan we ’s avonds eten bij Il Porto. Erg goed eten in, laten we zeggen, een primitieve omgeving. Dat begon al toen we ’s middags langsliepen en wilden reserveren. Er zat 1 oude man in z’n pyamabroek die niet geheel onbevlekt was ontvangen. Op al onze vragen antwoorde hij “Restaurant opens at 6”. Het was maar goed dat Belinda later nog even belde want deze man bleek er helemaal niet te werken.
De volgende dag is alweer de laatste aan boord voor Theo en Lesley. We varen eerst naar Porto Atheni waar we vrij ankeren. Het weer is inmiddels zodanig dat er toch nog gezwommen kan worden. Dan varen we door naar Nydri waar we ankeren in Tranquil Bay. Hier brengen we onze vrienden met Teddy naar de kant en doen we natuurlijk nog een afscheidsborrel op een paar schitterende en gezellige dagen!
Na nog een dagje dobberen bij Nydri gaan we naar Mytikas, een plaatsje waar we vaak langs zijn gekomen maar nog nooit geweest. Hier hebben we afgesproken met Tom en Camilla op de Bon Bini. Erg leuk ze hier weer te zien! We ankeren voor het strand.
Mytikas is Griekenland 40 jaar geleden. Hier geen toerisme, huurboten, clubs etc. Het is een ingeslapen plaatsje dat net boven water ligt en het is schitterend. We gaan met zijn vieren eten bij Pharos…en dit is misschien wel één van de mooiste eet ervaringen die je in dit gebied kan hebben. Het kleine zaakje op de kaap is van een vissersfamilie en je eet dus wat er gevangen is, supervers! En voor Nederlanders niet onbelangrijk: idioot goedkoop. Ook hier eten de katten er goed van mee.
Helaas komt ook aan dit moois een einde. T&C gaan richting Aktio om de boot op de kant te zetten en wij gaan nog een poging doen bij George de haven van Kalamos in te gaan. Dit keer geen enkel probleem. Op het kleine eilandje Kalamos is het duidelijk dat je niet heel snel een ambulance nodig moet hebben.
Van Kalamos gaan we naar Vathy op Ithaca om wederom wat slecht weer uit te zitten. Oliver en Renate en Timm en Anja liggen hier ook. Zaterdag gaan we richting Lefkas om Kleinzoon James en zijn entourage op te pikken voor een weekje aan boord. Helaas zien de weerberichten er niet best uit maar dat mag de pret niet drukken…we hebben altijd nog de Mexican Train Domino!
Daarover volgende keer meer.
Cheers, André
Mooie avonturen weer André! Leuk geschreven.
Groetjes aan Belinda.