Zong een diep-paars bandje in de jaren ’70. De afgelopen weken hebben ook wij onze bijdrage daaraan geleverd. Het viel me al een aantal weken op dat onze trouwe Cummins diesel zichtbaar wat rook produceerde tijdens het varen. Niet veel…maar ik ben nogal pietluttig op dit soort symptomen. Afgezien van een pufje bij een koude start of heftige acceleratie rookt onze motor eigenlijk nooit zichtbaar.
Het is zwartige rook. Dat duidt normaal gesproken op onvolledige verbranding. Zeg maar teveel diesel of te weinig lucht. Ik dus het hele lucht inlaat circuit nalopen: luchtfilter, turbo, aftercooler, blowby recirculatie. Alles schoongemaakt. Vervolgens de kleppen gesteld. Allemaal prima maar het maakte geen verschil. Dan maar kijken of we er een specialist bij kunnen krijgen. Via Wilco, onze technische steun en toeverlaat bij Cummins NL, komen we bij George van Marine Diesel Center in Athene terecht.
Wij passen onze plannen dus aan om een dagje langs Athene te gaan. Aanleggen in Athene is makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn legio idioot dure marina’s maar die zijn vol. Erg lang verhaal kort vinden we een plekje in de Agios Kosmas marina. Deze marina is onderdeel van een mega project voor het herontwikkelen van het oude vliegveld. Een idiote hoeveelheid bouwkranen begroeten je, als je over zee komt aanvaren. Het is ook direct duidelijk waarom hier nog wel plek is, het is namelijk een grote bouwput.
Tot onze grote verbazing staat George met zijn hulp op de afgesproken tijd bij de boot…weet hij wel in welk land hij is?
George maakt een zeer deskundige indruk en kijkt van alles na. Hij laat ook de motor proefdraaien. Hij zegt het niet maar je ziet dat hij mij nogal een zeur vindt. Hij is namelijk onder de indruk, gezien de leeftijd en motoruren, van de staat van onderhoud en hoe de motor draait. Het beetje rook wijt hij aan slechte brandstof want hij kan verder niets vinden. Mogelijk heeft hij een punt want we hebben eind vorig jaar 4000 liter in Tunesië getankt. Ondanks dat de filters helemaal schoon blijven zegt dat niet alles over de kwaliteit volgens George. We krijgen nog wat tips en zijn in ieder geval gerustgesteld!
Aan het einde van de vorige episode The center of the world waren we net op Tinos aangekomen. Het eiland van de wind…en daar was niets aan overdreven. Dit waren de vooruitzichten…
We hadden na Tinos nog 2 Cycladen eilanden op het programma, Syros en Kea, maar daar hebben we van af gezien.
Tinos is, los van die wind, erg boeiend. We liggen hier aan de stadskade in een gezellig haventje. Tinos is 500 jaar Venetiaans geweest en dat is nog steeds merkbaar aan de grote Katholieke gemeenschap en alle Katholieke kerken.
Echter is voor de Orthodoxen de Pelagia Evangelistra kerk één van de grootste heiligdommen. De non Pelagia had hier in 1822 3 keer een visioen dat er boven op de heuvel een icoon van Maria begraven lag…Ik denk dat als ik zo lang in een klooster zat, ik ook allerlei visioenen zou krijgen over dames…maar dat is een ander verhaal.
Laten ze in 1823 nu toevallig op die plek zo’n icoon vinden. Alle reden dus om een bizar protserige kerk op die plek te bouwen. Voor orthodoxen is deze kerk een pelgrimsbestemming waar ze het laatste deel de heuvel op moeten kruipen…ik verzin het niet. Wij waren er met Pinksteren en er liepen veel mensen rond met kniebeschermers… Daarnaast gaat iedereen die toch een beetje twijfelt of hij/zij geen zeteltje in de hemel misloopt erheen om enorme kaarsen aan te steken voor iedereen waarvan ze denken dat hij/zij daar al is. Wij hebben er één gebrand voor de Cummins…die een beetje rookte.
We huren bij Vidalis een auto om dit wat grotere eiland verder te verkennen. Na een copieuze maar vooral kleurrijk diner gaan we naar het klooster in de bergen. Daar zijn ze net druk met een hert voor de volgende maaltijden…
Volax is een bijzonder dorpje in de bergen te midden van bijzondere ronde rotsen. Veel huizen zijn op en om deze keien gebouwd.
De andere claim to fame van Tinos zijn de duiventillen. De Venetianen zijn hiermee begonnen voor vlees, mest en communicatie. Omdat het Venetiaans is, zijn het dus niet zomaar duiventillen maar mooie bouwwerken. Ze worden nog steeds bewoond en het landschap staat er vol mee.
Verder nog een paar mooie dagen op dit bijzondere eiland.
Dan 90 zeemijlen varen om de Cycladen te verlaten richting Poros in de Saronische Golf. Op deze reis maken we elke windkracht tussen 0 en 8 mee.
Poros is een erg leuk maar zeer toeristisch eiland in de buurt van Athene. Hier landen bijna alle huurboten en flotillas met alle chaos en theater die daarbij hoort. We komen hier onze Rotterdamse vrienden Leen en Margo weer tegen en later komen ook Mike en Petra uit Licata langs…en het bleef nog lang onrustig…
Dan naar een favoriet eiland en haventje van ons: Hydra. Een bijzonder eiland omdat niemand “wielen” mag hebben. Er is dus niet alleen een auto verbod maar ook fietsen zijn er bijvoorbeeld verboden. Alle vervoer gaat per ezel…en dat is te ruiken.
Het is ook nog eens een hip jetset eiland waar bijvoorbeeld Lennard Cohen en Mick Jagger huizen hebben gehad. Het haventje is daar niet op berekend en op zijn Grieks georganiseerd. Als wij aankomen zie ik net iemand vertrekken tussen 2 grote motorboten vandaan daar prakken wij Mr.Bean2 tussen.
Als we goed en wel liggen en in de kuip de hectiek op de kade bekijken zie ik ineens Fred en Sophie lopen. Goede Franse vrienden waar we veel mee zijn opgetrokken tijdens de Covidiote lockdown op Corfu in 2021, zie 60 en nog steeds niet buitenspelen. Erg leuk om ze hier weer te zien en samen wat te gaan eten en drinken! Bijkomend voordeel is dat Fred vroeger de chartertak van Beneteau/Jeanneau leidde en op alle eilanden bijna iedereen lijkt te kennen.
Twee dagen later liggen we inmiddels volledig ingebouwd. In Hydra deinzen ze er niet voor terug om dubbel en zelfs triple te Med-mooren. Dus je ligt aan de kade op eigen anker en vervolgens gaat de volgende rij ook op eigen anker met de bips aan jou vastmaken etc. Het is niet moeilijk om je de anker spaghetti en bijbehorend geschreeuw vanaf diverse boten voor te stellen. Hafen Kino in optima forma!
Een ander hoogtepunt is de wekelijkse Cargo boot. Die komt naast ons aan de dorpskade en laadt alle spullen voor iedereen uit op de kleine kade…waar alle toeristen ook lopen…en alle ezels…niet altijd uit elkaar te houden…
Kortom, never a dull moment op Hydra.
Als we ’s morgens de schippers voor ons vragen of ze aan de kant gaan zodat we weg kunnen is dat geen enkel probleem. Nog bijzonderder is dat we allemaal loskomen zonder een andere ketting op te halen! Op naar Ermioni op het vaste land. Daar ankeren we in de baai voor de haven voor de broodnodige rust. Ermioni is nieuw voor ons en een fraai en erg Grieks plaatsje.
Laatste stop vóór Athene wordt het eiland Aegina waar we aan de dorpskade een plekje vinden. Aegina is bekend terrein voor ons maar erg leuk om weer terug te zijn!
Na onze technische stop in Athene maken we dat we wegkomen uit de hitte en stof om te ankeren bij het kleine Agristi eilandje. Heerlijk!
We zijn nu op weg richting het Kanaal van Korinthe Daar gaan we morgen doorheen richting de Ionian. Half Juli pikken we daar vrienden Victor en Sheila op.
Als laatste stop vóór het Kanaal zijn we nu geankerd in de baai van Korfos waar we Duitse vrienden Peter en Doris gaan ontmoeten. Het lijkt erop dat we te lang in de Med rondvaren want inmiddels komen we overal bekenden tegen…en de lever heeft het daar moeilijk mee.
Maar ja dat is altijd nog beter dan roken!
Cheers, André